Wednesday, 28 December 2011

Philadelphia စမ္းသပ္ခ်က္ (ဘာသာျပန္၀တၳဳ) (အပိုင္း - ၁)

နိဒါန္း

စၾက၀ဠာၾကီးဟာ ကၽြန္မတို႕ ေတြးထင္ထားတာထက္ ပိုျပီးဆန္းက်ယ္ရံုတင္မကပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ ေတြးထင္ႏိုင္တာ ထက္ပါ ပိုျပီး ဆန္းက်ယ္လွပါတယ္။ စၾက၀ဠာၾကီးဆီမွာ အေျဖရွာဖို႕ ခက္ခဲလွတဲ့ ပေဟဠိပုစာၦေတြနဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပေဟဠိပုစာၦေတြနဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြအားလံုးကေတာ့ တထပ္တည္းက်ေအာင္ မတူညီေနပါဘူး။

စၾက၀ဠာၾကီးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အေျဖရွာဖို႕ ခက္ခဲလွတဲ့ ပေဟဠိပုစာၦေတြတိုင္းဟာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ စၾက၀ဠာၾကီး ဘယ္လိုစတင္ေပၚထြက္လာခဲ့သလဲ။ ဘယ္လို ေမြးဖြားလာခဲ့သလဲ။ အဲဒီလို မေမြးဖြားမီက ဘာေတြရွိခဲ့သလဲ။ ဒီပုစာၦေတြရဲ႕ အေျဖကို ဘယ္သူမွ သိႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ပေဟဠိေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။




ဒီပေဟဠိေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး လူသားေတြဆီမွာ အေတြးအေခၚေတြ မ်ားစြာ ေပၚေပါက္ လာၾကပါတယ္။ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ဒီလိုအေတြးအေခၚေတြကို သက္ေသျပႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ တခါတရံက်ေတာ့လဲ ပေဟဠိတခ်ိဳ႕ကို အေျဖရွာလို႕ ရသြားတတ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အေျဖေတြကို လူတိုင္းသိခြင့္မရၾကပါဘူး။ အေျဖတခ်ိဳ႕ကို လူအခ်ိဳ႕နဲ႕ ေနရာအခ်ိဳ႕ကပဲ သိထားၾကပါတယ္။ ဒီလိုသိထားသူေတြက အေျဖေတြကို ျပင္ပကမၻာက သိခြင့္မရွိေအာင္ ဖံုးဖိထားတတ္ၾက ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြပါပဲ။

အခ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြဟာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့အတြက္ အစိုးရေတြက သတင္းမေပါက္ၾကားေအာင္ ဖံုးဖိထားၾကပါတယ္။ ဒီသတင္းေတြကိုသာ လူအမ်ားၾကားမွာ ေဖာ္ထုတ္လိုက္ရင္ လူေတြ ထိတ္လန္႕သြားမယ္လို႕ ေတြးဆမိၾကလို႕ပါ။ ကမၻာၾကီးေပၚကို အျခားကမၻာက ျဂိဳလ္သားေတြ အမွန္တကယ္ လာေရာက္ လည္ပတ္ ခဲ့ဖူးပါသလား။ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ သက္ရွိသတၱ၀ါေတြအားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ႏိုင္ေအာင္ စြမ္းအားရွိတဲ့ လက္နက္ဆန္းေတြ ကမၻာေပၚမွာ တီထြင္ျပီးသြားျပီလား။ သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ လူအမ်ားၾကားမွာ ခ်ျပလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ (သို႕မဟုတ္) ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပလို႕ ရွက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြကို ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးပါသလား။

ဒီလိုလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြဟာ ေပါက္ၾကားသြားရင္ အလြယ္တကူ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားတာေၾကာင့္ အာဏာပိုင္ေတြက သတင္းအနံ႕မထြက္ေအာင္ လိုက္လံဖံုးဖိေလ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ လိမ္ညာထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႕ တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြဟာ မျဖစ္ပြားခဲ့သေယာင္ ဖန္တီးေလ့ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ သက္ေသအေထာက္အထားေတြကို ဖ်က္ဆီးေလ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႕ သက္ေသအေထာက္အထားေတြဟာ လူပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ က်န္ေနခဲ့ရင္ေရာ၊ ဒါေတြကို ဖ်က္ဆီးလို႕ ရမလားလို႕ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အေျဖကေတာ့ ဖ်က္ဆီးလို႕ရပါတယ္။ သမိုင္းအဆက္ဆက္မွာ အစိုးရမ်ားစြာဟာ လူပုဂၢိဳလ္သက္ေသေတြကို အစေဖ်ာက္ျပီး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေလ့ ရွိၾကပါတယ္။

အမွန္တရားေတြကို ဒီလို နည္းလမ္းေပါင္းမ်ားစြာ အသံုးျပဳျပီး ဖံုးဖိထားႏိုင္ေပမယ့္၊ ရံဖန္ရံခါမွာေတာ့လဲ တခ်ိဳ႕ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ေလးေတြက ပံုျပင္လိုလို၊ ဒ႑ာရီလိုလိုနဲ႕ ထြက္ေပၚလာတတ္ပါေသးတယ္။ ဥပမာ- လူသာမန္ေတြရဲ႕ အျမင္ကေန လံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ စစ္သေဘၤာၾကီး စတဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြ လိုမ်ိဳးပါ။ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရကေတာ့ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး လံုး၀ မရွိခဲ့ဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒ႑ာရီ ပံုျပင္ေလးေတြကေတာ့ က်န္ရစ္ေနဆဲပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ပံုျပင္ေလးေတြကို သိရတဲ့အခါ ဒါမ်ိဳးတကယ္ျဖစ္ခဲ့တာ ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးမိ သြားႏိုင္ပါတယ္။ စစ္သေဘၤာၾကီးတစင္းလံုးဟာ ေလထဲကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္ပါ့မလား။ ဒီလိုဆန္းက်ယ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အမွန္တရားေတြ ရွိေနခဲ့သလား။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို ျဖစ္ပြားေစခဲ့တဲ့ Philadelphia စမ္းသပ္ခ်က္ ဆိုတာ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးပါသလား။

အမွန္တရားကေတာ့ တေနရာမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ သက္ေသအေထာက္အထားေတြဟာလဲ လူတခ်ိဳ႕သာ ဖတ္ခြင့္ရွိတဲ့ ဖိုင္ေတြထဲက စာရြက္ေတြေပၚမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို ဖိုင္ေတြမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ကေတာ့
CLASSIFIED


အခန္း (၁)

တေန႕ေန႕မွာ အဖမ္းခံရလိမ့္မယ္လို႕ ကၽြန္မ ၾကိဳျပီး သိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေန႕မွာ ကၽြန္မဆီကို ေရာက္လာၾကမယ္ ဆိုတာကို မသိပါဘူး။ ဘယ္သူေတြလာမယ္ဆိုတာကိုလဲ ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ ကၽြန္မကို ဖမ္းမိတဲ့အခါ ဘာလုပ္ၾကမယ္ဆိုတာကိုလဲ ကၽြန္မ မသိပါဘူး။

အမွန္တကယ္ သူတို႕ ေရာက္လာခ်ိန္ကေတာ့ နံနက္ေလးနာရီမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕က တံခါးေခါက္သံ ျပင္းျပင္းက အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ကၽြန္မကို လန္႕ႏိုးသြားေစခဲ့ပါတယ္။ ည၀တ္အက်ႌရွည္ကို အျမန္၀တ္လိုက္ေပမယ့္ အိမ္တြင္းစီး ေျခညွပ္ဖိနပ္ေလးကို ၀တ္ဖို႕ကိုေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။ ေအးစက္ေနတဲ့ သစ္သားၾကမ္းျပင္ ေပၚမွာပဲ ေျခဖ်ားေထာက္ျပီး တံခါးေပါက္ဆီကို သြားလိုက္ပါတယ္။

တံခါးမွာ အတန္ငယ္ ဟျပီးဖြင့္လို႕ရတဲ့ ခ်ိန္းၾကိဳးေလးတပ္ထားတာေၾကာင့္ တံခါးကို မဖြင့္ေပးေသးပဲ စင္တင္မီတာ အနည္းငယ္ေလာက္သာ ဟေပးလိုက္ပါတယ္။

" ဘာလိုခ်င္လို႕လဲ "

ကၽြန္မ တီးတိုးေမးလိုက္ပါတယ္။

“ Miss Henried လား "

တံခါးတဘက္မွာရွိတဲ့ အေမွာင္ရိပ္ၾကားကေန အသံထြက္လာပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အသံျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ထင္မွတ္ထားျခင္း မရွိပါဘူး။ စီးကရက္ေတြ အမ်ားၾကီးေသာက္ထားသလိုမ်ိဳး အသံက နက္ရွိဳင္းၾကမ္းတမ္း ေနေပမယ့္ အမ်ိဳးသမီးသံဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူတို႕ေတြ ဘယ္လိုေတြးေခၚ စဥ္းစားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သိနားလည္ခဲ့ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ အေျခအေနကို ျခိမ္းေခ်ာက္မွဳ အနည္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ေစလႊတ္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

" ရွင္ဘယ္သူလဲ "

သူမကို ျပန္ေမးျပီးေတာ့ မီးခလုတ္ကိုလဲ အလ်င္စလို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္ထြက္လာခ်ိန္မွာ တံခါးကို အနည္းငယ္ထပ္ဟျပီး၊ ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႕ကို ေတြ႕ရပါတယ္။

သူတို႕ဆိုတာကေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားတေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မ ၾကိဳတင္ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ အနက္ေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားျပီး ဆံပင္ကို သပ္ရပ္စြာ ျဖီးထားတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာကေတာ့ ခံစားခ်က္ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ရုပ္ေသမ်က္ႏွာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ အသားေရာင္ ဘေလာက္အကႌ်၊ မီးခိုးေရာင္ ၀တ္စံုနဲ႕ အနက္ေရာင္ေျခအိတ္ကို ၀တ္ဆင္ထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ ဆံပင္က ခပ္တိုတိုျဖစ္ျပီး၊ ဆံပင္ပံုစံကို သူ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ လိုက္ဖက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ပံုစံက ေအးစက္တင္းမာေနတဲ့ အညိဳေရာင္မ်က္လံုးေတြကိုေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါဘူး။

အမ်ိဳးသားက အိုင္ဒီကတ္တခုကို ကၽြန္မျမင္ရေအာင္ ေျမွာက္ျပီးကိုင္ျပပါတယ္။

" အေသးစိတ္ဖတ္ရေအာင္ သိပ္ျပီး အလင္းေရာင္မရွိဘူး။ အက္ဖ္ဘီအိုင္ (FBI) ကလား " လို႕ ကၽြန္မ ေမးလိုက္ပါတယ္။

" ဒီအိုင္ေအ (DIA) “ လို႕ သူမက လွမ္းေျဖျပီး၊ သူမရဲ႕ ကတ္ကိုလဲ ေျမွာက္ျပီး ကိုင္ျပပါတယ္။

" စီအိုင္ေအ (CIA)- Central Intelligence Agency ကို ေျပာတာလား"

ကၽြန္မ ထပ္ျပီး ေမးလိုက္ပါတယ္။

" မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအိုင္ေအ- Defence Intelligence Agency ကပါ"

အမ်ိဳးသားျဖစ္သူက ခပ္တိုးတိုးေလး ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္မ ဒီနာမည္ကို တခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ သံသယက မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပၚလြင္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ ေလသံနဲ႕
" တို႕ေတြက ဒီအိုင္ေအမွာရွိတဲ့ ေရတပ္ေထာက္လွမ္းေရးဌာနကပဲ " လို႕ ထပ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိပါတယ္။ ေရတပ္ေထာက္လွမ္းေရး။ သူတို႕တေတြဟာ ကၽြန္မအခ်ိန္ေပါင္းၾကာျမင့္စြာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ ခိုးယူခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာက ျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူတို႕ကၽြန္မကို ဖမ္းမိသြားပါျပီ။

ရွံဳးနိမ့္မွဳနဲ႕အတူ ကၽြန္မပခံုးေလးေတြ ေသးက်ံဳ႕သြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။

" တို႕ေတြ အိမ္ထဲကို ၀င္လို႕ ရမလား"

အမ်ိဳးသားက အသံေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႕ ေမးပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ရုပ္ေသမ်က္ႏွာမွာ ေႏြးေထြးမွဳ အေငြ႕အသက္ေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။

သက္ျပင္းခ်လိုက္ျပီး၊ တံခါးက ခ်ိန္းၾကိဳးကို ဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

သူတို႕အထဲေရာက္လာခ်ိန္မွာ " ကၽြန္မအ၀တ္လဲလို႕ ရမလား " လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ေအးဂ်င့္ႏွစ္ေယာက္က တေယာက္နဲ႕တေယာက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

" တို႕လဲ လိုက္ခဲ့မယ္ "

အမ်ိဳးသမီးက ေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မ အနည္းငယ္ ငိုင္သြားပါတယ္။ သူမေရွ႕မွာ အ၀တ္လဲရမွာကို သက္ေတာင့္သက္တာ ရွိမွာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္မ ၾကိဳသိေနခဲ့ပါတယ္။

" ကိစၥမရွိပါဘူး။ ထြက္ေျပးဖို႕ ကၽြန္မ မၾကိဳးစားပါဘူး "
ကၽြန္မက ဟာသတခုလို သေဘာထားျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းပါးေလးက ခပ္ေကြးေကြးေလးျဖစ္သြားျပီး
" တို႕က မင္းကို ေမးခြန္းအနည္းငယ္ ေမးရံုေလာက္ပါ။ ေသဒဏ္ေပး ေသနတ္ပစ္အဖြဲ႕ေရွ႕ကို ပို႕ဖို႕ မစီစဥ္ထားပါဘူး " လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္ေသးပါဘူး။

" ဒါဆို ကၽြန္မအ၀တ္၀တ္တာကို ဘာေၾကာင့္ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႕ လိုသလဲ " လို႕ ေမးလိုက္ပါတယ္။

" ဒါက လုပ္ထံုးလုပ္နည္းပါ"

အမ်ိဳးသားက ၀င္ျပီး ရွင္းျပပါတယ္။ ေတာင္းပန္တဲ့ သေဘာနဲ႕ သူရဲ႕ ပခံုးတဘက္ကို တြန္႕ျပလိုက္ပါတယ္။

" ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာကေတာ့ မင္းတေယာက္ထဲ အခန္းထဲ ရွိတဲ့အခါ သက္ေသခံအေထာက္အထားေတြကို ဖြက္တာ၊ ဖ်က္ဆီးတာေတြ လုပ္လိုက္ႏိုင္တယ္ေလ"

အမ်ိဳးသမီးက ထပ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ အသံက အနည္းငယ္ တင္းမာေနပါတယ္။

ကၽြန္မနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ သက္ေသခံအေထာက္အထားေတြအားလံုးဟာ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာပဲ ရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိေနပါတယ္။ ဒီကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင့္ႏိုင္ဖို႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္သေကၤတေတြနဲ႕ ကုတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို အသံုးျပဳထားတာေၾကာင့္ အလြန္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ပညာရွင္ကပဲ လုပ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မအထင္ကေတာ့ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြအားလံုးဟာ တိုင္တင္းနစ္သေဘၤာနံရံမွာ မူလီေတြ စုပ္ထားသလိုပဲ ကၽြန္မရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ လံုျခံဳစြာ နစ္ျမွဳပ္ေနၾကပါတယ္။ ပိုျပီးေတာင္ လံုျခံဳဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အခန္းထဲကို ျပန္၀င္သြားလိုက္ပါတယ္။ ည၀တ္အက်ႌကို ခၽြတ္ျပီး၊ အားကစား၀တ္စံုနဲ႕ ဖိနပ္လဲေနခ်ိန္မွာ သူမကေတာ့ ကၽြန္မကြန္ပ်ဴတာကို ၾကည့္သေယာင္ ဟန္ေဆာင္ ေနခဲ့ပါတယ္။

ပခံုးထိေအာင္ ရွည္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံပင္ကို မွန္ၾကည့္ျပီး ျဖီးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေတာင္ လန္႕သြားမိပါတယ္။ ဘယ္သူမွ နံနက္ေလးနာရီလို အခ်ိန္မွာ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ ရွိေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ အစိမ္းေရာင္မ်က္လံုးေလးေတြက ညိဳမဲေနျပီး၊ ကၽြန္မရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းသားေလးေတြကလဲ တြန္႕ေနပါတယ္။ ဒါေတြကို ၾကည့္တာနဲ႕တင္ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။

" ကၽြန္မဘယ္ကို သြားတယ္ဆိုတာ အဖိုးကို အသိသြားေပးဖို႕ လိုတယ္"

ကၽြန္မေျပာလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး ကၽြန္မကို လွည့္ၾကည့္ပါတယ္။

" လူၾကီးလူေကာင္း အဖိုးအိုတေယာက္ကို စိတ္ပူေအာင္ သြားလုပ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ တို႕မထင္ဘူး။ တို႕ေမးတာေတြအားလံုးကို မင္းေကာင္းေကာင္းေျဖမယ္ဆိုရင္ သူအိပ္ယာက မႏိုးခင္ မင္းအိမ္ျပန္ေရာက္လာမွာပါ"

" သူကၽြန္မအေၾကာင္းကို ဘာမွ မသိပါဘူး။ သူ႕ကို ကၽြန္မေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္လို႕ပါ"

ေအးဂ်င့္အမ်ိဳးသမီးက သက္ျပင္းခ်ျပီး၊ ႏွာေခါင္းကေန ေလပူမွဳတ္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။

" ဥပေဒကို မခ်ိဳးေဖာက္ခင္ကတည္းက သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူပန္မွဳ ျဖစ္ေစမယ္ ဆိုတာကို မင္းစဥ္းစားခဲ့ဖို႕ ေကာင္းတယ္"

သူမက ေျပာျပီး ေခါင္းညိမ့္ျပပါတယ္။ ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

ေဘာပင္နဲ႕ စာရြက္ေလးကို ဆြဲျပီး၊ ကၽြန္မရဲ႕ အဖိုးကို အသိေပးတဲ့ စာေလးကို ခပ္တိုတို ေရးလိုက္ပါတယ္။ စာတိုေလးကို အဖိုးရဲ႕ အခန္းတံခါးေအာက္ကေန အခန္းထဲ ထိုးထည့္ထားခဲ့မယ္လို႕ ရည္ရြယ္လိုက္ေပမယ့္ တံခါးေရွ႕ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မ ေတြေ၀သြားပါတယ္။ ကၽြန္မျပန္မေရာက္လာခင္ သူႏိုးလာရင္လဲ ကၽြန္မအေစာၾကီး အျပင္ထြက္သြားတယ္လို႕ပဲ ရိုးရိုးေလးေတြးပါလိမ့္မယ္။ ဒါက ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ ကိစၥရပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို ေတြးလိုက္မိတာေၾကာင့္ စာရြက္ေလးကို ေခါက္သိမ္းျပီး အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။

အိမ္တံခါး၀အနီးမွာေတာ့ ေအးဂ်င့္အမ်ိဳးသားက ေစာင့္ေနပါတယ္။ အိမ္တံခါးကို ေသာ့ခတ္ေနတာကို ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ကားနက္ၾကီးတစီးဆီကို ေခၚသြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားေနာက္ခန္းထဲ ကၽြန္မကို ၀င္ခိုင္းျပီး ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းမေတြေပၚမွာ တိုးတိတ္စြာေမာင္းထြက္လာပါတယ္။

ၾကီးမားတဲ့ အညိဳေရာင္အေဆာက္အဦးၾကီးတခုရဲ႕ ေျမေအာက္ကားရပ္နားရာ ေနရာကို ေမာင္း၀င္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနမင္းၾကီးက ေကာင္းကင္မွာ ထြက္စျပဳေနပါျပီ။ ေနထြက္တာကို ေနာက္တၾကိမ္ ျမင္ႏိုင္ပါေတာ့မလားလို႕ ကၽြန္မ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ဒီအေတြးေတြက ထူးဆန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႕ေတြ ကၽြန္မကို ကားထဲမွာ ေသာ့ပိတ္ထားခဲ့ျပီး၊ ကားေသာ့ေတြကို လႊင့္ပစ္လိုက္မွာကို ကၽြန္မေၾကာက္ေနခဲ့ပါတယ္။

ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္ထားတဲ့ စိတ္ဒုကၡဆိုတာ ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မလုပ္ထားသမွ်ကို သူတို႕မ်ားအကုန္သိေနမလားလို႕ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဒီလိုေတြးမိလိုက္ျပန္ေတာ့လဲ သူတို႕ မသိႏိုင္ဘူးလို႕ ထင္လိုက္ျပန္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႕ေတြသာ အားလံုးကို သိျပီးသားျဖစ္ေနရင္ ကၽြန္မကို စစ္ေဆးေမးျမန္းဖို႕ ေခၚလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

ကားရပ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မကို ဓာတ္ေလွကားတခုနဲ႕ ဆယ္လႊာကို ေခၚလာပါတယ္။ ဓာတ္ေလွကားက အထြက္မွာေတာ့ ေလေအးစက္တပ္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ တံခါးေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ျပီး ထပ္ေခၚလာၾကပါတယ္။ အေဆာက္အဦးက အစိုးရအေဆာက္အဦး တခုနဲ႕ မတူပဲ ဟိုတယ္တခုနဲ႕ တူေနပါတယ္။

ရံုးခန္းငယ္ေလးတခုကို ၀င္ဖို႕ ေအးဂ်င့္အမ်ိဳးသားက တံခါးဖြင့္ေပးပါတယ္။ ရံုးခန္းေလးရဲ႕ အခင္းအက်င္းက ကၽြန္မထင္မွတ္ထားသလို မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာက စတီးထိုင္ခံု၊ လက္ထိပ္နဲ႕ ေမးခြန္းေတြ ထပ္ခါတလဲလဲ ေမးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ထိုးထားမယ့္ မီးလံုးေလးေတြကိုပါ။

ဒါေပမယ့္ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္မတကယ္ေတြ႕လိုက္ရတာကေတာ့ ဆံုလည္ လယ္သာထိုင္ခံု၊ ေကာ္ဖီစားပြဲတလံုးနဲ႕ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ႏိုင္မယ့္ ထိုင္ခံုသံုးလံုးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအေဆာက္အဦးၾကီးထဲက နံရံေတြ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လို လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားႏိုင္မယ့္ သဲလြန္စေတြ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ အခင္းအက်င္းသ႑ာန္အရကေတာ့ အလုပ္အင္တာဗ်ဴး သ႑ာန္မ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒါကလဲ သူတို႕ေတြ တမင္စီစဥ္ထားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆီက သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ႏွိဳက္ထုတ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကၽြန္မကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ စီမံထားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ အရမ္းတုန္လွဳပ္ေျခာက္ျခားေနပါတယ္။

" ရာဘာနံပါတ္တုတ္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနသလား"

ေအးဂ်င့္အမ်ိဳးသမီးက ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္မ ပါးစပ္ဟသြားပါတယ္။ ကၽြန္မ စိတ္ကိုမ်ား ဖတ္မိေနသလားလို႕ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

" မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မမွ ဘာအမွားမွ မလုပ္ထားတာ"

"မလုပ္ထားဘူး..........”

သူမက အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းရွဴရင္း၊ ေလးေလးပင္ပင္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ

" စၾကရေအာင္" လို႕ ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္မလဲ အလိုက္သင့္ စဖို႕ ျပန္ေျပာရင္း၊ သူတို႕ေတြ စာရြက္ေတြေကာက္ယူေနခ်ိန္မွာ ထိုင္ခံုေပၚမွာ သက္ေတာင့္ သက္သာ ထိုင္ေနမိေအာင္ ၾကိဳးစားေနမိပါတယ္။

" မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ"

အမ်ိဳးသမီးက စျပီး ေမးပါတယ္။

" ရွင္သိပါတယ္"

ေဘာပင္ကို ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေပမယ့္ သူမ ဘာမွ ထပ္ျပီး မေျပာပါဘူး။

အခ်ိန္အတန္ၾကာေတာ့ အမ်ိဳးသားက ေရွ႕ကို အတန္ငယ္ ကိုင္းလိုက္ျပီး၊ ခပ္တိုးတိုးအသံနဲ႕

" တို႕တေတြက စံုစမ္းစစ္ေဆးျခင္းရဲ႕ ကနဦးအစမွာပဲ ရွိေသးတာ။ ဒါက တရား၀င္ အင္တာဗ်ဴးမဟုတ္ပါဘူး။ စကားစျမည္ေျပာရံုပါ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြကိုေတာ့ အတူတူပဲ လုပ္ရတယ္။ မင္းက တို႕အင္တာဗ်ဴးလုပ္ရမယ့္လူဆိုတာ ေသခ်ာဖို႕လိုတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ "

သူေျပာတဲ့စကားေတြက ဆီေလ်ာ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ စာသင္ခန္းထဲက ဘုဆတ္ဆတ္၊ ဂ်စ္တစ္တစ္ ကေလးတေယာက္လိုပဲ ခံစားရေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ဆက္တင္းေနလိုက္တယ္။

" ရွင္တို႕ရဲ႕ နာမည္ေတြကိုမွ ကၽြန္မ မသိရေသးတာ"

သူက ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါတယ္။

" တို႕က Agent Miller ပါ။ သူကေတာ့ Agent Kirwan”

သူက စတင္မိတ္ဆက္လိုက္ျပီး အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို ေခါင္းဆတ္ျပျပီး ဆက္ေျပာပါတယ္။

"မင္းနာမည္ကေကာ"

“ Alice Henreid “

ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ေျဖလိုက္မိျပီးမွ ႏွဳတ္ခမ္းကို ဖိကိုက္လိုက္မိပါတယ္။

သူ႕ဆက္ဆံေရးက အရမ္းေခ်ာေမြ႕တာေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေရွာင္ရွားေခါင္းမာဖို႕ အခြင့္အလမ္း မရခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မ သိသြားပါျပီ။ သူဟာ ကၽြန္မကို စကားေျပာလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေတာ့မယ့္ လူတေယာက္ ဆိုတာကိုပါ။

"မင္းအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာျပပါလား၊ Alice”

သူက ေျပာျပီး၊ ကုလားထိုင္ေနာက္မွီမွာ မွီထိုင္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာအမူအရာက အမွန္တကယ္ စိတ္၀င္တစားျဖစ္ေနတဲ့ အမူအရာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မတိုင္မီအထိ ကၽြန္မရဲ႕ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားေနခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ အျမဲတမ္း outsider ျဖစ္ခဲ့သူပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ အတိတ္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္မရဲ႕ အဖိုးကလြဲရင္ ဘယ္သူကမွ စိတ္၀င္စားမွဳ မရွိခဲ့ပါဘူး။

အခုေတာ့ ကၽြန္မဟာ အေလးထားစိတ္၀င္စားခံရသူ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကို ထိုင္ေျပာဖို႕ ေမးျမန္းခံေနရပါျပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့ပါးသြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မ နည္းနည္းပဲ ေျပာပါမယ္။ အနည္းငယ္ပဲ ေျပာပါမယ္။ ဒီလို ေတြးလိုက္ျပီး ကၽြန္မ စကားစေျပာလိုက္ပါတယ္။

" ကၽြန္မဟာ သခ်ၤာပညာရွင္ တေယာက္ပါ"

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)



ေရးသားသူ- Terry Deary

စာအုပ္အမည္- The Philadelphia Experiment

စာအုပ္အမ်ိဳးအစား- လူငယ္စာေပ

ဘာသာျပန္သူ- ခင္မမမ်ိဳး (၂၈၊ ၁၂၊ ၂၀၁၁)


No comments :