Monday, 11 March 2013

လူေရွာက္ဖိုု ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါး

ရဲျမင့္ေက်ာ္ ( ေဖစ္ဘုုတ္မွ ) 


ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ ႏိုဘယ္ဆုေကာ္မတီက ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို တရုတ္ျပည္မွာ လူ႔အခြင္႔အေရးနဲ႔ အၾကမ္းမဖက္ လႈပ္ရွားမွႈကို အခ်ိန္ၾကာျမင္႔စြာ ေဆာင္ရြက္ၿပီး  အက်ဥ္းက်ေနတဲ႔ လ်ဳေရွာင္ဘိုကို ခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔ပါတယ္။ လ်ဴေရွာင္ဘို ဟာ တရုတ္ အတိုက္အခံ စာေရးဆရာျဖစ္ၿပီး၊ စာအုပ္ ၁၁ အုပ္နဲ႔ အက္ေဆးမ်ားစြာ ေရးသားသူပါ။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ တီယန္မင္ အေရးအခင္းမွာ ဒီိမိုကေရစီလႈပ္ရွားသူ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ၁၉၈၉-၉၁ ခုႏွစ္မွာ စတင္ အဖမ္းခံခဲ႔ရၿပီး၊ ၁၉၉၆- ၉၉ တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ အဖမ္းခံခဲ႔ရပါတယ္။ ျပန္လြတ္လာေတာ႔၊  ‘လြတ္လပ္တဲ႔ တရုတ္ ကေလာင္ရွင္မ်ား အဖြဲ႔’ ဥကၠဌ နဲ႔ Democratic China မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ပါတယ္။

လ်ဴ ဟာ တရုတ္ လူ႔အခြင္႔အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ေတာင္းဆိုတဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ ‘Chapter 8’ စာတမ္းကို အဓိက ေရးခဲ႔သူပါ။ အဲဒီ ခ်ာတာကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖန္႔ေ၀တာေၾကာင္႔ပဲ၊ ၂၀၀၉ ဇြန္ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ ‘ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာ ပ်က္စီးေအာင္ ဆူပူလွႈံေဆာ္တဲ႔ ဥပေဒ’ နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၁၁ ႏွစ္ ေထာင္ခ်ခံရပါတယ္။  အခု ေလ်ာင္နင္ ျပည္နယ္ ရွီင္႔ခ်ဳိ႕ အက်ဥ္းေထာင္မွာပါ။

တရုတ္အစိုးရက သူ႔ဇနီး လ်ဴရွီယာ ကို သူ႔ကိုယ္စား ဆုသြားမယူႏိုင္ေအာင္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားၿပီး၊ ေဆြးမ်ဳိးသားခ်င္း ေတြကိုလည္း တားျမစ္ထားတာေၾကာင္႔၊ ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ၁၀ ရက္ ေအာ္စလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘယ္ဆုဟာ လက္ခံယူမယ္႔သူ မရွိတဲ႔ ထူးျခားတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေပးပြဲ အခမ္းအနား ျဖစ္သြားရပါတယ္။  ပိုဆိုးတာက တရုတ္အစိုးရ ျငဴစူမွာ စိုးတဲ႔အတြက္ ကုလသမဂၢ၊ အာစီယံ အပါအ၀င္ ဘယ္ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းကမွ ႏိုဘယ္ဆုကို ကိုယ္စား လက္ခံယူမေပးတာကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေလာကမွာ မွတ္တမ္းတစ္ခု ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ စာတမ္းဟာ ၂၀၀၅ ေအာက္တုိဘာ ၁၉ ရက္ေန႔ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ျဖန္႔ေ၀တဲ႔ ‘တရုတ္ျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္ႏို္င္ငံေရး တည္ေဆာက္မွႈ’ စကၠဴျဖဴစာတမ္းကို လ်ဴေရွာင္ဘိုက တုံ႔ျပန္ ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ ဧကရာဇ္၀ါဒနဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္တို႔ဟာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ႏွစ္ပဋိေစၧဒ ရွည္ၾကာလြန္းေၾကာင္း သမိုင္းနဲ႔တကြ ေဖာ္ျပထားၿပီး၊ ယခုထိ တရုတ္လူထုအေျခအေနက ဟိုးအရင္အတိုင္း ဘာကြာျခားမႈမွ မရွိေသးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

‘လြတ္လပ္တဲ႔ တရုတ္ျပည္’ ေပၚေပါက္ဖို႔ဆုိတာ၊ လက္ရွိအာဏာရထားသူေတြနဲ႔ သူတို႔ေပၚလစီေတြထဲက ထြက္လာမွာမဟုတ္ဘဲ၊ ‘လူထုအာဏာပါ၀ါ’ ကေနသာ ေပၚထြက္လာမယ္လို႔ ဟု သူ႔စာတမ္း အဆုံးပိုင္းမွာ တင္ျပထားပါတယ္။

*******************************

တရုတ္လူထုက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဦးေဆာင္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီနဲ႔သာ ထုိက္တန္ပါသလား

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ သတင္းျပန္ၾကားေရးဌာနက ‘တရုတ္ျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္ ႏိုင္ငံေရး တည္ေဆာက္မွႈ’ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စကၠဴျဖဴ စာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အာဏာရကတည္းက ပထမဆံုး ထုတ္ေ၀တဲ႔ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရး စာတမ္းျဖစ္ေပမဲ႔၊ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆုပ္ဆုပ္ကိုင္ကိုင္ ဘာအခ်က္အလက္မွ မပါပါဘူး။

စာတမ္းရဲ႕ အႏွစ္သာရပိုင္းမွာ ‘အမ်ဳိးသားအေျခအေနမ်ားဆိုင္ရာ သီအုိရီ’၊ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (CCP)ရဲ႕ အာဏာဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ နဲ႔ ‘ပါတီရဲ႕ အသိဥာဏ္ပညာဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းအရာ သံုးခုကို အေျခတည္ ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။

‘အမ်ဳိးသားအေျခအေနမ်ားဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ ပိုင္းမွာ စီးပြားေရး အားနည္းခ်က္ေတြ၊ လူထုေနထုိင္မွႈ အေျခအေန နိမ္႔က်မွႈေတြကို ထည့္သြင္း ေဆြးေႏြးမထားပါဘူး။ ပါတီရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မွႈေနရာအတြက္ သမိုင္းျဖတ္သန္းမွႈအရ ေရြးခ်ယ္ရျခင္းနဲ႔ တရုတ္ လူထုရဲ႕ အလိုက္သင္႔ေရြးခ်ယ္မွႈ ကိစၥကိုသာ အေလးေပး ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္မွႈကို လူထုဆႏၵအရထက္၊ သမိုင္းႀကီးျမတ္မွႈနဲ႔သာ ဖန္တီးသြားမယ္လို႔ ေျပာထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ရွင္းပါတယ္။ ‘အမ်ဳိးသားအေျခအေနမ်ားဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ထဲမွာ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ဒီမိုကေရစီ စံႏွႈန္းေတြကို ျငင္းပယ္ထားတယ္။ အမ်ဳိးသားအေျခအေန ဆိုတာေတြကို အေရးတႀကီး ေရွ႕တန္းတင္ လွႈံေဆာ္ၿပီး၊ လက္ရွိ CCP ပါတီနဲ႔ အစိုးရရဲ႕ မရိုးသားတဲ႔ တရား၀င္မွႈ (legitimacy) ျပႆနာေတြကို ဖံုးဖိထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

‘ပါတီအာဏာဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ မွာေတာ႔ လက္ရွိက်င္႔သံုးေနတဲ႔ ပံုစံျဖစ္တဲ႔ ပါတီက အျမင္႔ဆံုးအာဏာ ရယူထားမွႈကို ထပ္ၿပီး အတည္ျပဳေပးထားျခင္း ပါပဲ။ လူထုအခ်ဳပ္အျခာ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခခံဥပေဒထဲမွာ ေရးထားတဲ႔ လူအခြင္႔အေရး ကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္မွႈကိုျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ကိစၥျဖစ္ျဖစ္၊ ပါတီရဲ႕ ‘ဒီမိုကရက္တစ္ဗဟိုျပဳေရး’ အမည္ခံ ဗန္းျပမွႈပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဥပေဒျပဳေရးလုပ္ငန္းျဖစ္ျဖစ္၊ ေအာက္ေျခ လူထုအတြက္ ဒီမိုကေရစီျဖစ္စဥ္ေတြကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးဟာ CCP အာဏာပိုင္အဖြဲ႔ရဲ႕ လမ္းညႊန္မွႈကိုပဲ လိုက္နာၾကရလိမ္႔မယ္။  လူထုရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ အတြက္ တကယ္တန္း ဘာလုပ္ပိုင္ခြင္႔မွ ေပးမထားပါဘူး။

ေနာက္ ‘CCP ပါတီရဲ႕ အသိဥာဏ္ပညာဆိုင္ရာ သီအိုရီ’ မွာေတာ႔ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ လက္ရွိ ေအာင္ျမင္မွႈေတြဟာ ပါတီေၾကာင္႔ ဆိုတာကိုပဲ အထပ္ထပ္ သိဒိၶတင္ ေၾကာ္ျငာေနတာပါ။ ႀကီးမားမ်ားျပားတဲ႔ က်ရွႈံုးမွႈေတြကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ရတတ္သမွ် ေအာင္ျမင္မွႈေတြ ခ်ဲ႕ကားထားတာပါ။ တိုင္းျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ စိုးစဥ္းမွ်ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒါက ပါတီရဲ႕ အသိဥာဏ္ပညာေၾကာင္႔ လို႔ ေျပာထားတာပါ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကပဲ ဥာဏ္ပညာႀကီးႀကီးနဲ႔ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ခဲ႔လို႔သာ တရုတ္ျပည္ ျဖစ္လာတာလို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ တရုတ္လူထုေတြ မ်ဳိးဆက္ခ်ီ ႀကိဳးစားအားထုတ္ ေပးဆပ္မွႈေတြနဲ႔ အသီးအပြင္႔ ရလဒ္ေတြဆို ဘာတစ္ခုမွ အသိအမွတ္ျပဳ ေဖာ္ျပမထားပါဘူး။

သူတို႔ စကၠဴျဖဴစာတမ္းရဲ႕ အခ်ဳပ္က လူထုရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာျဖစ္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီရဲ႕အထက္မွာ ပါတီအာဏာ ရွိတယ္ဆိုတာ တစ္ကမၻာလံုးကို ေမာင္းခတ္ေၾကျငာတဲ႔ သေဘာေဆာင္ေနပါတယ္။ ပါတီအာဏာကသာ အျမင္႔ျမတ္ဆံုး ထည္၀ါႀကီးက်ယ္ဆံုး ျဖစ္တယ္။ ‘လူထုရဲ႕ အၾကီးအကဲဟာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ’ ပဲျဖစ္တယ္။ ‘ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႀကီးအမွႈးက CCP ပါတီ’ ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ (NPC) က ပါတီအာဏာပိုင္အဖြဲ႔ရဲ႕ ရုပ္ေသးသာ ျဖစ္တယ္။ တရုတ္လူထု ႏိုင္ငံေရးရာ အတိုင္ပင္ခံ ညီလာခံ (CPCC) ဆိုတာ အဆင္တန္ဆာ ပြဲတက္အခမ္းအနားမွ် ျဖစ္တယ္။ တရားေရးစနစ္က ပါတီအာဏာပုိင္အဖြဲ႔ရဲ႕ ကရိယာ တန္ဆာပလာသာ ျဖစ္တယ္။ လူ႔အခြင္႔ေရး၊ ဒီမိုကေရစီ စတဲ႔ စကားလံုးေတြဟာ စကၠဴျဖဴစာတမ္းမွာ ခန္းစီးလိုက္ကာလို ပကာသနေတြသာ ျဖစ္ေနတယ္။

CCP အာဏာပိုင္အဖြဲ႔ အရင္က ထုတ္ေ၀တဲ႔ လူ႔အခြင္႔အေရးအျမင္ စာတမ္းလိုပါပဲ။ အခု ဒီမုိကေရစီေရးရာ စာတမ္းကလည္း မုသားေတြ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဥပမာ၊ စကၠဴျဖဴစာတမ္းထဲမွာ “တရုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံရွိ အာဏာအားလံုးကို လူထုကသာ ပိုင္ဆိုင္တယ္” လို႔ ေဖာ္ျပထားခ်က္ ပါပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ၁.၃ ဘီလီယံ ရွိတဲ႔ တရုတ္ျပည္သူေတြခမ်ာ ပါတီအာဏာပိုင္မ်ား လိုသလို အေမာင္းခံရတဲ႔ သိုးအုပ္ႀကီးမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လူထုပါ၀င္ဖို႔ အခြင္႔အေရး လံုး၀မရွိပါဘူး။

ေနာက္ ဥပမာတစ္ခုက စကၠဴျဖဴစာတမ္းထဲမွာ “ပါတီတြင္း ဒီမိုကေရစီ ဖြံျဖိဳးေရး” ဆိုတာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ တရုတ္ျပည္က ၆၈ သန္း ေသာ ပါတီအဖြဲ႔၀င္ေတြဟာ ပါတီေက်းကြ်န္အဆင္႔ထက္ မပိုပါ။ ပါတီအႀကီးအကဲကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ သူတို႔မွာ အမွန္တကယ္ အခြင္႔အလမ္း မရွိရွာပါဘူး။


အဲဒီ ‘တရုတ္ျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေရး တည္ေဆာက္မွႈ’ စကၠဴျဖဴစာတမ္းဟာ ၾကြားလံုးသက္သက္ထုတ္ၿပီး ဟန္ဓာတ္ခုတ္ထားမွႈသာ ျဖစ္တယ္။ တရုတ္ျပည္ ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေရး တည္ေဆာက္မွႈလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ျပီး၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အျမင္ဆံုးအာဏာပိုင္အဖြဲ႔ က်င္႔သံုးတဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ကို လူထုက ေက်းကြ်န္ျပဳေပးရမယ္႔ စာတမ္းသာ ျဖစ္တယ္။

**********************************

၁၉၄၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္ေန႔ ေမာ္စီတုန္း တီယန္နန္မင္ရင္ျပင္ ဂိတ္ေပၚတက္လာေတာ႔၊ တစ္တိုင္းျပည္လံုးအႏွံ႔မွာ လူထုက “သူဟာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔လူထုေတြအတြက္ မဟာကယ္တင္ရွင္ႀကိီးပါ” ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ ေၾကြးေၾကာ္ ေအာ္ဟစ္ခဲ႔ရပါတယ္။

၁၉၈၄ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ေန႔မွာ တိန္႔ေရွာင္ပိန္ တီယန္နန္မင္ ရင္ျပင္ေပၚမွာ တပ္ေတြစစ္ေဆးေတာ႔ ‘ဟလို ေရွာင္ပိန္!’ လို႔ သူ႔လက္ ေ၀ွ႔ယမ္းျပၿပီး ႏိုင္ငံ႔ဗိသုကာႀကီး အျဖစ္နဲ႔ လူထုအားလံုးရဲ႕ ေထာက္ခံမွႈ ရယူပါတယ္။ ၿပီး သူက “လူတခ်ဳိ႕ အရင္ဆံုး ခ်မ္းသာ ပေလ႔ေစ” (Let some people get rich first.) လို႔ ကြန္ျမဴနစ္ ဇာတ္ပ်က္စကားေျပာၿပီး လူတစ္စုအတြက္သာ အခြင္႔အလမ္းေတြ ဖန္တီးေပးခဲ႔တယ္။

၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္ေန႔ က်န္ဇီမင္း တပ္ေတြ စစ္ေဆးျပန္ေတာ႔ အႀကီးအက်ယ္ ေ၀ဖန္မွႈေတြ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီၾကားကပဲ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ တရုတ္ျပည္အနာဂတ္ အေမြဆက္ခံမယ္႔ အဓိက ဦးေဆာင္မွႈေနရာကို ရသြားျပန္တယ္။ သူက တရုတ္အင္ပါယာအတြက္ ႀကီးမားရက္ေရာတဲ႔ ဆန္းသစ္တီထြင္မွႈ သီအိုရီတစ္ခု ေနာက္ထပ္ဖန္တီးၿပီး၊ ေခတ္ပ်က္မွာ ခ်မ္းသာလာတဲ႔ အရင္းရွင္ေတြကို CCP ပါတီထဲ အဖဲြ႔၀င္ျဖစ္ခြင္႔ ေပးလိုက္တယ္။


ဟူက်င္ေတာင္း တပ္ေတြစစ္ေဆးတဲ႔အခါ ‘သူ႔ခ်စ္လွစြာေသာ ျပည္သူေတြ’ အတြက္ ဘယ္လို ရုပ္ပံု ေဖာ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိေသးပါဘူး။ လက္ရွိ အာဏာရ အုပ္စုအတြင္းမွာ ဖယ္ရွားခံခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာက္က်ိယန္႔ နဲ႔ ဟူေယာင္႔ပန္း တို႔ပံုစံမ်ဳိး၊ လူထုကို ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံၿပီး ေခတ္သစ္ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ သေဘာကို က်က္မိတဲ႔ အဆင္႔ျမင္႔အရာရွိေတြ ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ မျငင္းလိုပါဘူး။ ဒီလူေတြဟာ ေကာင္းမြန္တဲ႔ မူ၀ါဒဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွႈေတြ အမ်ားႀကီး စြႏ္႔စားလုပ္ခ်င္ၾကမွာပါ။

သို႔ေပမဲ႔ အဲဒီလို အရာရွိေကာင္းေတြဟာ CCP ပါတီစနစ္ေအာက္မွာ သက္ဆိုးမရွည္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အဲဒီလိုျဖစ္သြားရတဲ႔အခါ လူထုေတြမွာလည္း အထက္က ပါတီေဘာ႔စ္ေတြ ေပးကမ္းမယ္႔ အခြင္႔အေရးနဲ႔ အက်ဳိးရလဒ္ေလးေတြ ကိုပဲ ထုိင္ေစာင္႔ေမွ်ာ္ရင္း ဆက္လက္ရွင္သန္ၾကရပါတယ္။

*************************************

ေနာက္ကို ေျခလွမ္းတစ္ေထာင္ေလာက္ ဆုတ္ၿပီး တရုတ္ျပည္ႀကီးကို ျပန္ၾကည့္ၾကပါဦး။ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားဟာ ဥာဏ္အေျမွာ္ျမင္ ျပည့္စံုတဲ႔ အုပ္စုိးသူနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရတယ္ဆိုရင္၊ သို႔မဟုတ္ ဧကရာဇ္ အခ်ဳိ႕ရဲ႕ မ်က္ႏွာသာေပးမွႈ ခံစားခဲ႔ရတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ လူ႔အခြင္႔အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ေစာ္ကားတာေတြ ရွိလင္႔ကစား၊ အက်ဳိးခံစားခြင္႔ ဆုပ္ဆုပ္ကိုင္ကိုင္ ရရွိမွႈအတြက္ ခြင္႔လႊတ္ၾကရမွာပါပဲ။

ဒါေပမဲ႔ သိပ္သိပ္ကို၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ခံစားေနၾကရတယ္။ ဘိုးဘြားဘီဘင္ ေရွးအတီ မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ကေန႔အထိ လူထုအေပၚ သနားၾကင္နာမွႈျပမယ္႔၊ ပညာဥာဏ္ရွိတဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ဳိးကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာင္ မဆံုခဲ႔ၾကရပါဘူး။

ဒါ႔အျပင္ တရုတ္မင္းဆက္ သံသရာစက္သမိုင္းမွာ၊ မင္းဧကရာဇ္ရဲ႕ လူထုအေပၚ ရက္ေရာ လိုက္ေလ်ာတတ္တဲ႔ အျပဳအမူဟာ သူ နန္းစတက္ခ်ိန္မွာပဲ ရွိတတ္တယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ေရွ႕က အုပ္ခ်ဳပ္သြားတဲ႔ မင္းဆက္က သူ႔ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေတြအတြင္း ဘာေကာင္းက်ဳိးမွ မေဆာင္ရြက္ဘဲ တိုင္းျပည္ကို အက်ပ္အတည္း ေဘးဒုကၡေပါင္းစံုနဲ႔ ခ်န္ထားရစ္ခဲ႔လို႔ပါပဲ။ နန္းသစ္ တက္လာသူက်ေတာ႔ လူထုလိုအပ္ခ်က္အတြက္ လုပ္ေဆာင္ေပးတာထက္၊ သူ႔ႏုိင္ငံေရးအာဏာ ႀကံ့ခိုင္ေအာင္ထိန္းဖို႔ ေခတၱမွ် လိုက္ေလ်ာ လုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ နန္းတက္စမွာ မင္းသားၿပံဳး ၿပံဳးျပၿပီး မၾကာခင္ ဘီလူးရုပ္ျပန္ေပၚလာပါတယ္။


က်ေနာ္တို႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြကလည္း ႀကီးသူရဲ႕ ေစာင္႔ေရွာက္မွႈအေပၚ လံုး၀မွီခို္ေနရတဲ႔ ကေလးငယ္ေလးေတြ လိုပါပဲ။ အသိဥာဏ္ရွိရွိ အုပ္ခ်ဳပ္မယ္႔ မင္းေလာင္းေပၚလာဖို႔ကို ရာစုေတြခ်ီၿပီး ထိုင္ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနတတ္တဲ႔ သူေတြပါ။ တရုတ္လူထုဟာ ခြ်တ္ေခ်ာ္ယိုိင္နဲ႔ၿပီး ဘယ္ေတာ႔မွ ရင္႔က်က္ ႀကီးျပင္း မလာေသးဘူးလို႔ေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္ လြန္ေလမလား။ သူတို႔ဟာ ေရွးဦးလူေတြ ၾကယ္လနကၡတာရာေတြ ထိုင္ရွိခိုးသလိုမ်ဳိး၊ တရုတ္ ဧကရာဇ္ မင္းေတြကို အခုထိ ဒူးေထာက္ ခယ၀ပ္တြား ေမာ္ဖူးေနၾကတုန္းပဲလား။

******************************
ေမာ္ေခတ္နဲ႔ ႏွႈိင္းစာရင္ ေမာ္ေခတ္လြန္ ျပည္မႀကီးမွာ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ အစားအေသာက္၊ ေနမႈထုိင္မႈနဲ႔ တစ္ဦးခ်င္း ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင္႔ အေတာ္ရွိလာတယ္၊ ဖိႏွိပ္ကန္႔သတ္မႈေတြေအာက္မွာပဲ အက်ဳိးအျမတ္အခ်ဳိ႕ ရွိလာတယ္ဆိုတာ လံုး၀သံသယ မရွိပါဘူး။ ‘လူတန္းစား တိုက္ပြဲ’ ကို ဦးစားေပးတဲ႔ ေမာ္ရဲ႕ အိုင္ဒီအိုေလာ္ဂ်ီနဲ႔ ႏွႈိင္းစာရင္၊ တိန္႔ေရွာင္ပိန္ရဲ႕ လက္ေတြ႔က်တဲ႔ ‘ေၾကာင္သီအိုရီ’ က ပိုမိုသြက္လက္ၿပီး ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ ရွိတယ္လို႔ ဆုိရမယ္။

ဒါေပမဲ႔ အဲဒီအေျပာင္းအလဲေတြရဲ႕ ဘယ္အရာကမွ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ရွိၿမဲအေနအထားကို အေျခခံက်က် ေျပာင္းလဲ ေပးတာမရွိပါဘူး။ ေဟာဒီ ျပည္မ ေျမေပၚမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံေတြအၾကား ေခတ္အဆက္ဆက္ ၾကမ္းရွတဲ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ တစ္ပံုစံထဲပါပဲ။ ဒီကေန႔ထိလည္း မေျပာင္းမလဲ ဒံုရင္းပါပဲ။

လူထုအတြက္ အခြင္႔အေရးနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြားဆိုင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာ၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတိုးတက္မွႈ၊ ေအာက္ေျခလူထုေတြရဲ႕ ဘ၀ ဒါေတြအားလံုးကို အာဏာရွင္မ်ားကပဲ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားပါတယ္။ ရွိရွိသမွ်ေသာ တိုးတက္မွႈေတြဟာ အေပၚရဲ႕ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲမွႈကေန လာပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အျပဳခံလူထုက အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို သစၥာရွိေၾကာင္း၊ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ျပသဖို႔၊ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာမ်ား ‘သက္ေက်ာ္ ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ’ လို႔ မျပတ္ေအာ္ဟစ္ရပါတယ္။

ၿပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အရပ္သားအခြင္႔အေရး ကာကြယ္လွႈပ္ရွားမႈေတြ တိုးတက္လာေသာ္လည္း၊ အာဏာရွင္စနစ္ယႏၱရားနဲ႔ ေက်းကြ်န္ ယဥ္ေက်းမွႈ အေျခခံအုတ္ျမစ္ကို ကိုင္လွႈပ္ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္မယ္႔ ေအက္ေျခလူထုလွႈပ္ရွားမွႈေတြဟာ တရုတ္မွာ အတိုင္းအတာႀကီးႀကီး ေပၚထြက္လာဖို႔ အခုထိ လမ္းစမျမင္ရေသးပါဘူး။

ဒါဟာ ဘာေၾကာင္႔လဲ။

၀န္ခံရရင္ အာဏာရွင္မ်ားရဲ႕ ဖိႏွိပ္လြန္းအားၾကီးမွႈေၾကာင္႔ ပါပဲ။ ဖိႏွိပ္ခံရလြန္းေတာ႔ လူထုအဖို႔ ဒီမိုကေရစီ လွႈပ္ရွားမွႈဟာ သူတို႔အတြက္ ဘာမွ ထူးျခားလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္ေနၾကတယ္။ လူထုရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အသိဥာဏ္မဲ႔မွႈ၊ သူရဲေဘာေၾကာင္မွႈနဲ႔ မ်က္ကန္းေနမႈတုိ႔ လႊမ္းၿခံေနၿပီး၊ အဖိႏွိပ္ခံအေျခအေနနဲ႔ သူတို႔ လြတ္ေျမာက္ျခင္းၾကား ဘာမွ မကြာျခားႏိုင္ဘူးလို႔ သေဘာထား ေနပါတယ္။

သူရဲေဘာေၾကာင္မွႈနဲ႔ သံသယစိတ္ လြန္ကဲဲမွႈတို႔ေၾကာင္႔ပဲ၊ အဖိႏွိပ္ခံရျခင္းဆိုတာ အပစ္ပယ္ခံရျခင္း ခြဲျခားဆက္ဆံခံရျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ ေပၚလာပါတယ္။ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ ႀကံရာပါ၊ လက္ပါးေစ၊ က်ဳိးက်ဳိးႏြ႔ံႏြံ႔ ႏွႈတ္ဆိတ္ေနသူမ်ား ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားၾကရတယ္။

ဘယ္အခါမွာမ်ား က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူ ျပည္သားေတြဟာ စစ္မွန္တဲ႔ လြတ္ေျမာက္မွႈအတြက္၊ ကိုယ္႔ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးႏိုင္ခြင္႔ အတြက္ အစမ္းသပ္ ခံၾကမွာလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ တရုတ္ျပည္ဟာ အာဏာရွင္ မင္းအဆက္ဆက္ စိုးမိုးမွႈေအာက္မွ ကေသာင္းကနင္း အေျခအေနေတြနဲ႔ အဆိုးသံသရာ သမိုင္းစက္၀န္းထဲကေန ေဖာက္ထြက္ႏိုင္ ၾကလိမ္႔မလဲ။

မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ကေန႔ CCP စိုးမိုးထားတဲ႔ ေန႔ရက္မ်ားအထိ က်ေနာ္တို႔ လူထုေခါင္းထဲမွာ ဒုကၡေပးေနတဲ႔ ေ၀ါဟာရေတြ ရွိပါတယ္။ ‘လြတ္လပ္ေရး ရျပီးေနာက္’ ၊ ‘တိုင္းျပည္စတည္ေထာင္ကတည္းက’၊  ‘ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမရွိရင္ တရုတ္ျပည္သစ္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး’၊ ‘ခမ္းနားထည္၀ါတဲ႔ တပ္မေတာ္ႀကီး’ စတာေတြဟာ လူထုရဲ႕ သမိုင္းနားလည္မွႈ အေျခခံေတြ ျဖစ္ျပီး၊ သူတုိ႔စိတ္ထဲမွာ အနည္ထိုင္ေနတဲ႔ ဘာသာေဗဒ အေလ႔စရိုက္ေတြပါပဲ။

လူထုရဲ႕ ေန႔စဥ္ စကားေျပာမွႈ ေရးသားမွႈေတြမွာ အဲဒီ အသံုးအႏွႈန္းေတြက က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ စိမ႔္၀င္ၿပီး အဆင္တန္ဆာလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ CCP ရဲ႕ ကလိမ္သမိုင္းကို ေနာေက်ေအာင္သိတဲ႔ ပညာတတ္ေတြ လစ္ဘရယ္က်သူေတြ ေတာင္မွ CCP အာဏာရယူၿပီးေနာက္ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ႔ ရာဇ၀တ္မွႈ က်ဴးလြန္တဲ႔အေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ေရးသားတဲ႔အခါ အဲဒီေ၀ါဟာရ အသံုးႏွႈန္းေတြ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ပါေနတတ္တယ္။

အလားတူပါပဲ။ ၁၉၈၉ ဇူလိုင္ ၄ တီယန္နန္မင္ လူသတ္ပြဲအေၾကာင္း ယေန႔ လူအမ်ားစု ေျပာၾကတဲ႔အခါ၊ ‘ကေသာင္းကနင္း ကာလ’ တို႔၊ ‘အေရးေတာ္ပံု’ ဆိုတဲ႔ အသံုးႏွႈန္းေတြကို သတိထား ေရွာင္ရွား ေျပာၾကတယ္။ ၾကီးမားတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ီတက္ပြဲနဲ႔ အစုလုိက္အၿပဳံလိုက္ ေသြးထြက္သံယို သတ္ျဖတ္ခံရမွႈ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႔ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ ေပက်င္းၿမိဳ႕ လူထုကေတာင္ အဲဒီ ေ၀ါဟာရေတြကို ကေန႔ ေမ႔ပစ္လိုက္ၾကတယ္။

တကယ္ေတာ႔ အာဏာပိုင္ေတြက မီဒီယာကတစ္ဆင္႔ ‘ကေသာင္းကနင္း ကာလ’ နဲ႔ ‘အေရးေတာ္ပံု’ ဆိုတဲ႔ အသံုးအႏွႈန္းေတြကို ‘ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ေႏွာင္႔ယွက္မွႈမ်ား’ ဆုိၿပီး ဘယ္လိုပဲ ၀ါဒျဖန္႔ ေျပာင္းလဲပစ္ပစ္၊ မွန္ကန္တဲ႔ လူထု ဘာသာစကားေတြကို မ်ားမ်ား ေျပာင္းမပစ္ႏိုင္ပါဘူး။

၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ က်န္ဇီမင္း အစိုးရက ဖာလြန္ေဂါင္းဂိုဏ္းကို ႏွိပ္ကြပ္ျဖိဳခြင္းၿပီးေနာက္ အထက္တန္းေက်ာင္းနဲ႔ ေကာလိပ္ေက်ာင္း စာအုပ္ေတြထဲမွာ ‘အစြန္းေရာက္ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မွႈ’ ဆိုတဲ႔ အသံုးႏွႈန္းေတြသြင္းၿပီး ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲ ရိုက္ထည့္တယ္။ ကာလရွည္ၾကာ ေက်းကြ်န္ျပဳႏိုင္ဖို႔ လူထုစိတ္ထဲကို အိုင္ဒီအိုေလာ္ဂ်ီ သြတ္သြင္းမႈဟာ၊ မွန္ကန္တဲ႔ ဘာသာစကားအသံုးနဲ႔ သမိုင္းမွတ္ဥာဏ္ေတြကို အမ်ားႀကီး ထိခိုက္ေစပါတယ္။

ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ဘာသာေဗဒ-ဒႆန ပညာရွင္ၾကီး Ludwig Wittgenstein ရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ “ဘာသာစကားဆိုတာ အစဥ္အလာေနထို္င္မွႈ ျမင္ကြင္းေတြကို ေဖာ္ျပတဲ႔ ကရိယာ (tool) တစ္ခု မဟုတ္ဘူး။ လွႈပ္ရွားသက္၀င္ေနတဲ႔ အျပဳအမူ(action) သာ ျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ မိမိကိုယ္ကို ေဖာ္ညႊန္းဖို႔ ဘာသာစကား အသံုးျပဳမႈနည္းလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ျပီဆိုရင္ ဒါဟာ ေတြးဖို႔ ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပဲ။ သူဟာေတြးဖို႔ ေရြးခ်ယ္တယ္ဆိုရင္ ေနထိုင္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္တာပဲ” လို႔ ဆိုခဲ႔တယ္။


ဒါကို ထပ္ခ်ဲ႕ေျပာမယ္ဆိုရင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူအေပၚ ေလးေလးနက္နက္ ေက်းဇူးတင္မွႈကို ဘာသာေဗဒနည္းနဲ႔ ေဖာ္ျပတယ္ဆိုရင္၊ အဲဒါ ကယ္တယ္ရွင္ ေမွ်ာ္ကိုးစိတ္ မိမိဖာသာ ဖန္တီးလိုက္တာပဲ။ အဲဒီ ကယ္တင္ရွင္ အားကိုးစိတ္က မလႊဲသာမေရွာင္သာပဲ အထက္ရဲ႕ ေပးသနားမွႈကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္ရတဲ႔ (က်ားသနားမွ ႏြားခ်မ္းသာရမယ္႔) ေက်းကြ်န္ ဘ၀ေနနည္းကို ဦးတည္သြားေစပါေတာ႔တယ္။ ကယ္တင္ရွင္မွ မရွိရင္ တစ္စံုတစ္ဦးဟာ အိမ္ေျခရာမဲ႔ ေခြးေလေခြးလြင္႔သဖြယ္ သနားစရာေကာင္းတဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ အေျခအေနဆိုးမ်ဳိး ေရာက္သြားမွာကို ေၾကာက္ေနတတ္ပါတယ္။

***********************************

အခ်ိန္တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းမွာ လူထုဟာ ထိပ္ဆံုး အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဆီကေန ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြ ထြက္ေပၚလာမွာကို ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႀကီးႀကီး ထားေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အခ်ိန္တိုင္း စိတ္ပ်က္မွႈေတြနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ၾကရပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ႔ CCP ဦးေဆာင္တဲ႔ အေျပာင္းအလဲက ထူးထူးျခားျခား ဘာမွေမွ်ာ္လင္႔စရာ မရွိေပမဲ႔လည္း၊ လူထုေတြရဲ႕ စိတ္ပ်က္မွႈက တစ္ခုၿပီး ေနာက္စိတ္ပ်က္မွႈတစ္ခု  ျပီးဆံုးသြားတာမရွိ ဇယ္ဆက္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင္႔လဲ။

အခ်ဳိ႕ကေတာ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အမ်ဳိးသားအေျခအေနေတြေၾကာင္႔လို႔ ဆိုတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း ဒီေလာက္ ႀကီးမားတဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အာဏာရွင္စနစ္ကသာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္မယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ႔ CCP က အဏာသိပ္ႀကီးလြန္း၊ ရင္းျမစ္ေတြအေပၚ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားလြန္းလို႔ အျခားဘယ္အင္အားစုကမွ ေျပာင္းလဲဖို႔ စိန္မေခၚႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း အတိုက္အခံအုပ္စုေတြဟာ ေ၀ေလေလ ေပၚျပဴလာႏိုင္ငံေရး လမ္းေၾကာင္းပဲ လိုက္လြန္းၿပီး၊ သူတို႔အာဏာရရင္ CCP ထက္ေတာင္ ပိုဆိုးဦးမယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။

အခ်ဳိ႕ကလည္း ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွႈ မလုပ္ခင္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမွႈ အရင္လုပ္သင္႔တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ စီးပြားေရးဖြံၿဖိဳးမွႈ ကသာ တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္မွႈကို ထိန္းထားႏိုင္မယ္၊ CCP လုပ္ေဆာင္ေနတာ မွန္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အျခားသူေတြကလည္း ျပည္မၾကီးရဲ႕ လူဦးေရက သိပ္မ်ားလြန္းၿပီး အသိပညာ ႏုံနဲ႔တာေၾကာင္႔မို႔ အထက္က အမိန္႔နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးတာသာလွ်င္ အသင္႔ေတာ္ဆံုးလို႔ ဆိုပါတယ္။

အဲဒီ အားလံုးေသာ ေျပာဆိုခ်က္ေတြကိုၾကည့္ရင္ တကယ္လို႔ CCP သာမရွိခဲ႔ရင္၊ CCP သာ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ရင္ သူ႔ေနရာ ထိထိေရာက္ေရာက္ အစားထုိးဖို႔ ဘယ္သူ ေနရာယူႏိုင္မလဲေပါ႔။ ဒီမိုကေရစီလွႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ တရုတ္ႏိုင္ငံေရး ေလ႔လာသံုးသပ္ ကြ်မ္းက်င္သူေေတြကေကာ ဒီေမးခြန္းကို မေျဖႏိုင္ၾကေတာ႔ဘူးလား။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လဲ အေပၚက ခ်ေပးတဲ႔ မျဖစ္စေလာက္ ႏွစ္သိ္မ္႔ လက္ေဆာင္ေလးေတြကိုသာ လူထုက ေရြးခ်ယ္ေက်နပ္ေနၾကရတာေပါ႔။


ဒီေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အရွင္သခင္ျဖစ္ဖို႔လည္း မျပင္ဆင္ၾကဘူး၊ တိုက္ယူဖုိ႔လည္း မႀကိဳးစားဘူး။ တစ္ဦးခ်င္း အခြင္႔အေရးအတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွႈ မရွိဘူးဆိုရင္ျဖင္႔၊ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ မရွိတဲ႔အခါ တိုင္းျပည္ဖရိုဖရဲနဲ႔ ေခ်ာက္ထဲက်သြားမယ္ဆိုတဲ႔ အယူအဆကိုပဲ မသိစိတ္မွ စြဲေနၾကဦးမွာပဲ။ ဒီအယူအဆပံုစံဟာ CCP ရဲ႕ ကာလရွည္ၾကာစြာ ရိုက္သြတ္သြင္းထားတဲ႔ အိုင္ဒီအိုေလာ္ဂ်ီမွႈိင္းကေန လာတာျဖစ္တယ္။ ဒီအယူအဆဟာ ကေန႔အထိ မေျပာင္းေသးတဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားရဲ႕ ေက်းကြ်န္ စရိုက္သဘာ၀ကေနလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

**************************************

အာဏာရွင္ေတြဟာ သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို လ်စ္လ်ဴရွႈၿပီး အဲဒီအယူအဆမ်ဳိးကို ဘာေၾကာင္႔ အၿမဲရိုက္သြင္းေနတာလဲ။ အေၾကာင္းရွိတယ္။ သူတို႔ဆံုးျဖတ္တဲ႔ မူ၀ါဒတိုင္း၊ သူတို႔ေျပာတဲ႔ အရာရာတိုင္းမွာ အဆံုးစြန္ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုထဲသာ ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ အာဏာကို လံုး၀ ထိန္းခ်ဳပ္ထားေရးပဲ ျဖစ္တယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီလို အေပၚပိုင္းက ရိုက္သြင္းတဲ႔ အယူအဆကို လူထုအေနနဲ႔ လက္ခံစရာ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အဲဒီအယူအဆကို ေထာက္ပံ႔ေပးေနတဲ႔ စနစ္ဟာ လူထုကို လူသားေတြ အျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳ၊ လူသားလို မဆက္ဆံတဲ႔ စနစ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင္႔ပဲ။ ဘာေၾကာင္႔မွ လက္ခံစရာ မလိုဘူး။

တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားဟာ သမိုင္းဆိုင္ရာ မွန္ကန္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ေမ႔ပစ္ၿပီး၊ အေပၚကလာတဲ႔ အယူအဆေတြမွာပဲ မိန္းေမာေတြေ၀ မွႈိင္းမိေနၾကမယ္ဆိုရင္၊ သူတို႔ေပးသမွ် မေရမရာ ေမွ်ာ္႔လင္႔ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ လက္ခံေက်နပ္ ဘ၀ဇာတ္သိမ္းၾကရမွာပဲ။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးအတြက္ ကိုးႀကိမ္ကိုးခါ ဘ၀ေသခဲ႔လွ်င္ေတာင္မွ ေကာင္းျမတ္တဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေပၚပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနၾကရဦးမွာပဲ။


ေအာက္ေျခလူထု လွႈပ္ရွားမွႈေတြ၊ တစ္ဦးခ်င္း ရပိုင္ခြင္႔ေတြအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ႔သူေတြကို အာဏာရွင္စနစ္ ေျပာင္းလဲဖို႔ ေဆာင္ရြက္ေနသူေတြလို႔ အားေပးဖို႔ထက္ အဟန္႔အတားလို႔ပဲ ျမင္ေနၾကဦးမွာပဲ။ ေပၚလစီေကာင္း တစ္ရာခိုင္ႏွႈန္းေလာက္ ခ်ေပးၿပီး၊ ၉၉ ရာခိုင္ႏွႈန္း ဆိုးသြမ္းေနတဲ႔ အစိုးရအေပၚ ဆန႔္က်င္ေနသူေတြကို ဆူးေညွာင္႔ခလုပ္ေတြလို႔ ျမင္ေနၾကဦးမွာပဲ။

အစုလုိက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္မွႈခံရေတြ၊ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမွႈေတြ၊ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်မွႈေတြ၊ မိသားစုဘ၀ပ်က္ရတာေတြ၊ ျပည္ေျပးဘ၀ေတြ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရမွႈေတြ ရွိေနတာေတာင္မ။  အာဏာရွင္ေတြကို “အမွားယြင္းမရွိေသာ၊ ႀကီးျမတ္လွေသာ၊ ဘုန္းတန္ခိုး ရွိန္ေစာ္ႀကီးမားေသာ” စတဲ႔ ဂါထာပရိတ္မႊန္းျပီး ေက်းဇူးတင္မဆံုး တကုန္းကုန္း ျဖစ္ေနၾကဦးမွာပဲ။

**********************************************

တန္(င) မင္းဆက္ေခတ္ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဘိုင္ခ်ဴးယိ က “ေတာမီးေတြ သူတို႔ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မဖ်က္ဆီးႏိုင္ပါ.. ေႏြဦး ေလေျပထဲမွာ ထပ္ ႀကီးထြားဦးမွာ…” လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြအတြက္ ေရးဖြဲ႔ေပးခဲ႔တယ္။

တရုတ္ျပည္မႀကီးရဲ႕ အဲဒီေက်ာ္ၾကားတဲ႔ ကဗ်ာဟာ လူထုကို သတၱိရွိရွိ မားမားမတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ဖို႔ ဖြဲ႔ဆိုတာ မဟုတ္ဘဲ၊ လူထုကို အၿမဲဒူးေထာက္မွႈ က်င္႔သားရေစဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာ ျဖစ္တယ္။ ဧကရာဇ္ ထီးနန္းရိပ္ေအာက္မွာ အရပ္ဖက္နဲ႔ စစ္ဖက္ အရာရွိေတြဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ‘သက္ေက်ာ္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ’ လို႔ ေန႔စဥ္ သံုးႀကိမ္သံုးခါ ေအာ္ဟစ္ရင္း ဒူးေထာက္ ဦးခ်ရတယ္။

တီယန္နန္မင္ ထိပ္မွာ အာဏာရွင္ ေမာ္တို႔ တိန္႔တုိ႔က သူ႔လက္ကို ေ၀ွ႕ျပလိုက္ေတာ႔ ကမၻာ႔အႀကီးမားဆံုး ရင္ျပင္ႀကီးဟာ အာဏာရွင္ကို ေကင္းခ်ီးဩဘာေပးတဲ႔ ေက်းကြ်န္မ်ားရဲ႕ ပင္လယ္ျပင္ႀကီး ျဖစ္သြားရတယ္။ ၁၉၁၁ ခုႏွစ္မွာ ခ်င္(င) မင္းဆက္ ၿပိဳက်ျပီး CCP အာဏာရကတည္းက က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ဘိုးဘြားေတြလက္ထက္ကထက္ ရုပ္ပိုင္းေရာ စိတ္ပိုင္းမွာပါ ပိုဒူးေထာက္လာၾကရတယ္။

‘လူဟာ တရားမွ်တမွႈ၊ လြတ္လပ္မွႈတို႔နဲ႔ ေမြးဖြားလာရမယ္’ လို႔ မွန္ကန္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔ ေလာကတရားက ဆိုဆံုးမထားတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ေက်းကြ်န္ျဖစ္မွႈ၊ မတရား မမွ်တမွႈေတြဟာ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႕ အာဏာ အလြန္အကြ်ံ က်င္႔သံုးမွႈနဲ႔ ဥာဏ္အေျမွာ္အျမင္ႀကီးမႈတို႔္ေၾကာင္႔ ျဖစ္ေစတာမဟုတ္ဘူး။ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူထုရဲ႕ ကြ်န္သေႏၶစိတ္ လြန္ကဲၿပီး ဒူးေထာက္မႈတို႔ေၾကာင္႔သာ ျဖစ္ေနၾကရတာ။

သံုးႀကီမ္ ဦးခ်ရျပီး၊ ကိုးႀကိမ္ ဒူးတုပ္ျပရတဲ႔ အင္ပါယာေခတ္ ကုန္ဆံုးခဲ႔ဲၿပီး၊ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ ယေန႔အခ်ိန္ကာလမွာ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အရွက္ရေအာင္ ျပဳမူေနၾကဦးမွာလား။ ဒူးေထာက္ရတဲ႔ အေျခအေနကို ကာကြယ္ဖို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး အေၾကာင္းျပေနၾကဦးမွာပဲလား။ လူေနမွႈအဆင္႔အတန္းေကာင္းေကာင္း ရဖို႔နဲ႔ ခ်မ္းသာတဲ႔သူေတြ ပါတီထဲ ၀င္ခြင္႔ရေရး အတြက္ အာဏာရွင္ေတြကို ေက်းဇူးတင္မဆံုး ဒူးေထာက္ ေမာ္ဖူးမဆံုး ဆက္လုပ္ေနၾကဦးမွာပဲလား။

လြတ္လပ္တဲ႔ တရုတ္ျပည္ႀကီး ေပၚထြန္းဖို႔အတြက္ အထက္အာဏာရွိသူေတြထံကေန ‘ေပၚလစီသစ္ေတြ’ ထုိင္ေမွ်ာ္ေနျခင္းဟာ မိုက္မဲရူးသြပ္လြန္းပါတယ္။ ေမြးရာပါ ၀မ္းတြင္းအရူူးနာေတြကို တစ္စခ်င္း ဆြဲႏႈတ္ပစ္ၾကရမယ္။

လူထုၾကားမွာပဲ ‘အားအင္သစ္ေတြ’ ဆက္တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ေရး ေမွ်ာ္လင္႔ၾကဖို႔ပဲ ရွိရပါမယ္။ လူထုအတြက္ ဂုဏ္သိကၡာ (dignity) ကို အယူအဆအရေရာ တရား၀င္မွႈအရပါ ထူေထာင္ႏိုင္တဲ႔ ေန႔ဟာ၊ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားရဲ႕ လူ႔အခြင္႔အေရးအတြက္ အင္စတီက်ဴးရွင္း ဆိုင္ရာ အကာအကြယ္ ရရွိတဲ႔ ေန႔ပါပဲ။

ရည္ညႊန္း။ Can it be that the Chinese People deserve only ‘CCP party-led democracy” by Liu Xiaobo

ရဲျမင္႔ေက်ာ္

မွတ္ခ်က္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ဂ်ာနယ္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ အလင္းရနံဂ်ာနယ္ အမွတ္ (၅ ) တြင္ ရဲႏြယ္မိုး နာမည္နဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ႔။

PD*39403386 Chinese dissident Liu Xiaobo...epa02382858 (FILE) An undated Liu Xia handout image showing of jailed Chinese dissident and civil rights activist Liu Xiaobo in Beijing, China. Liu is considered a candidate for the 2010 Nobel Peace Prize. Dissident Chinese writer and human rights activist Liu Xiaobo wins Nobel Peace Prize for 2010, it was announced in Oslo, Norway 08 October 2010. EPA/LIU XIA/HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALES EPA

1 comment :

Anonymous said...

communism is death. please leave me alone. It's boring.